حضرت فاطمه زهرا

این جزئیات با کمک هوش مصنوعی از متن انگلیسی ترجمه شده و در حال بازبینی است؛ متن معتبر، متن انگلیسی است.

1. دختر رسول خدا و سیده خدیجه بنت خویلد؛ همسر امام علی؛ مادر امام حسن، امام حسین، سیده زینب و ام‌کلثوم، و محسن که او را پیش از تولد از دست داد. از اهل کساء و در باور شیعه، یکی از چهارده معصوم.
2. بر پایه آنچه منابع شیعه ثبت کرده‌اند، در مکه، در خانه سیده خدیجه نزدیک مسعا، در 20 جمادی‌الثانی سال 5 پس از آغاز بعثت (615 میلادی) زاده شد (الکافی؛ مناقب ابن شهرآشوب؛ اعلام الوری). شیخ مفید و کفعمی سال 2 بعثت را آورده‌اند.
3. در کودکی در مکه ستم مشرکان به پدرش را دید، 3 سال در محاصره بنی‌هاشم در شعب ابی‌طالب زیست، و مادرش سیده خدیجه و عمو و حامی پدرش ابوطالب را از دست داد. پس از هجرت پدرش، با امام علی و دیگر زنان خانواده به مدینه مهاجرت کرد.
4. بسیاری از او خواستگاری کردند؛ پیامبر همه را جز امام علی رد کرد و گفت: ازدواج فاطمه امری آسمانی است و به حکم الهی نیاز دارد. فضایل علی را به او گفت و او راضی شد (امالی طوسی). امام علی بهای زره خود را مهریه او کرد (کشف الغمه)، و عقد در مسجد برگزار شد (دلائل الامامه)، در 2 ه.ق، پس از بدر، در شوال یا ذی‌الحجه.
5. در خانه‌شان امام علی را بهترین شوهران می‌خواند، و در جمع او را با احترام ابوالحسن خطاب می‌کرد. در سال‌های نخستین بارها برای حسن و حسین غذا نداشتند؛ او هرگز شکایت نکرد و برای یاری او پشم می‌رشت. چون پیامبر فضه را برای خدمت او فرستاد، کار را با او تقسیم کرد: یک روز فضه، روز دیگر خودش (دلائل الامامه).
6. پیش از رحلت پدرش در پیکار او ایستاد: در احد او را پرستاری کرد (بحار الانوار)، در جنگ خندق برایش آذوقه برد، و در فتح مکه همراه او بود (المغازی).
7. عبادت او: نمازهای طولانی، شب‌زنده‌داری، روزه، دعا برای دیگران، مانند همسایگانش، و زیارت قبور شهیدان. سلمان فارسی دید دستاس او در حالی که قرآن می‌خواند خودبه‌خود می‌گردد؛ پیامبر به او گفت: خدا جبرئیل را فرستاده تا برایش آرد کند (مناقب ابن شهرآشوب 3:116-117).
8. شب عروسی‌اش جامه عروسی خود را به نیازمندی داد. او، امام علی و دو پسرشان 3 روز غذای خود را به بینوا، یتیم و اسیر بخشیدند، و آیات اطعام در سوره انسان در شأن آنان نازل شد (التبیان طوسی، و دیگران).
9. او از اهل بیت آیه تطهیر است (33:33)، که شیعه عصمت او را بر آن بنا کرده است (مناقب ابن شهرآشوب؛ الشافی سید مرتضی)؛ از کسانی است که محبتشان پاداش رسالت در آیه مودت است (42:23)؛ و تنها زنی است که پیامبر در مباهله با مسیحیان نجران برد (3:61)، همراه امام علی، حسن و حسین.
10. پیامبر گفت فاطمه پاره‌ای از اوست: هر که او را خشمگین کند او را خشمگین کرده است (امالی مفید؛ امالی طوسی؛ مسند احمد)، و خشنودی و خشم او را با خشنودی و خشم خدا یکی دانست. او را سرور زنان بهشت و زنان همه جهانیان خواند (علل الشرائع؛ دلائل الامامه؛ صحیح بخاری).
11. دودمان پیامبر تنها از او ادامه یافت، و امامان پسران اویند؛ مفسران (المیزان طباطبایی؛ تفسیر نمونه؛ فخر رازی) این را کوثر، خیر فراوانی که خدا به پیامبرش داد، می‌دانند (108:1-3).
12. فرشتگان پیش از رحلت پدرش و پس از آن با او سخن گفتند، او را دلجویی کردند و از آنچه بر فرزندانش خواهد رفت آگاهش ساختند؛ از این رو محدثه خوانده می‌شود. امام علی آنچه فرشته به او گفت را نوشت: مصحف فاطمه، که از امامی به امام دیگر رسید و اکنون با امام مهدی است (الکافی 1:240-241؛ بصائر الدرجات).
13. پیامبر تسبیحی را که نام او را دارد به او آموخت و او بدان شاد شد؛ چون امام علی آن را آموخت هرگز ترکش نکرد.
14. هیچ‌کس در ماه‌های پس از رحلت پدرش او را خندان ندید (الکافی 3:228).
15. با امام علی به خانه‌های مهاجران و انصار رفت تا به آنان یادآوری کند که پیامبر در غدیر علی را جانشین خود خوانده بود. آنان پاسخ دادند که اگر پیش از بیعتشان با ابوبکر آمده بود، با علی می‌ایستادند (الامامة و السیاسة ابن قتیبه).
16. پس از رحلت رسول خدا، ابوبکر فدک را از او گرفت (السقیفة و فدک جوهری). او دلایل و شاهدان آورد و ابوبکر سند را برایش نوشت؛ عمر سند را گرفت و پاره کرد. برخی منابع (الاختصاص مفید؛ السیرة الحلبیة) روایت می‌کنند که او را زد.
17. در مسجد پیامبر، در برابر مهاجران و انصار، خطبه فدکیه را خواند، که خطبه لمه نیز خوانده می‌شود، میراث خود را بر پایه کتاب خدا مطالبه کرد و از حق امام علی دفاع کرد (دلائل الامامه؛ الاحتجاج).
18. کسانی که بیعت را نپذیرفتند (امام علی، بنی‌هاشم، عباس، سلمان، ابوذر، مقداد، عمار) در خانه او گرد آمدند. آنان را تهدید کردند که خانه را آتش می‌زنند (المصنف ابن ابی‌شیبه)؛ ابن عبدربه (العقد الفرید) ثبت کرده که ابوبکر دستور حمله به آن را داد. چون او به مهاجمان هشدار داد که به خدا شکایت خواهد کرد، بازگشتند (تاریخ یعقوبی).
19. برای بیعت امام علی بازگشتند و در را آتش زدند. او پشت در ایستاد؛ از آتش و فشار عمر و همراهانش به در فشرده شد و پسر نازاده‌اش محسن را از دست داد (معانی الاخبار صدوق؛ دلائل الامامه). کتاب سلیم ثبت کرده که قنفذ او را میان در و دیوار فشار داد و پهلویش را شکست. او کوشید تا امام علی را به زور نبرند، و از آن پس بیمار بستر شد.
20. چون ابوبکر و عمر برای پوزش‌خواهی آمدند، روی از آنان برگرداند و سلامشان را پاسخ نگفت. به آنان یادآوری کرد که پیامبر گفته خشم او خشم پیامبر است، و گفت که خشم او را برانگیخته‌اند. او خشمگین با کسانی که به او ستم کرده بودند درگذشت.
21. در بستر مرگ از امام علی خواست که هیچ‌یک از کسانی که به او ستم کرده‌اند بر او نماز نخوانند و در تشییع او حاضر نشوند، و اینکه شبانه به خاک سپرده شود و گورش پنهان بماند (مناقب ابن شهرآشوب 3:137؛ علل الشرائع). پیکرش در تابوتی که خواسته بود ساخته شود حمل شد.
22. او در مدینه در 3 جمادی‌الثانی 11 ه.ق (632) به شهادت رسید، تاریخی که شیعه به آن پایبند است، بر پایه حدیثی از امام صادق (دلائل الامامه؛ مصباح المتهجد). روایتی دیگر 13 جمادی‌الاولی را آورده است.
23. امام علی، با اسماء بنت عمیس، پیکرش را غسل داد و نماز میت را شبانه بر او خواند. همراه او امام حسن و امام حسین بودند، و همه روایات سلمان، ابوذر، مقداد و عمار را از اندک کسانی که بر او نماز خواندند نام می‌برند (الخصال صدوق؛ کتاب سلیم؛ اعلام الوری).
24. گورش تا امروز پنهان است. روایات 3 جای ممکن را نام می‌برند: خانه خودش؛ میان قبر و منبر پیامبر در مسجد النبی (مناقب ابن شهرآشوب؛ دلائل الامامه)؛ و بقیع (من لا یحضره الفقیه).