سوره الهُمَزَةِ

وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ ١

وای بر هر عیبجوی مسخره‌کننده‌ای!

ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ ٢

همان کس که مال فراوانی جمع‌آوری و شماره کرده (بی‌آنکه مشروع و نامشروع آن را حساب کند)!

يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ ٣

او گمان می‌کند که اموالش او را جاودانه می‌سازد!

كـَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ ٤

چنین نیست که می‌پندارد؛ بزودی در «حُطَمه» [= آتشی خردکننده‌] پرتاب می‌شود!

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ ٥

و تو چه می‌دانی «حُطمه» چیست؟!

نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ ٦

آتش برافروخته الهی است،

ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ ٧

آتشی که از دلها سرمی‌زند!

إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ ٨

این آتش بر آنها فروبسته شده،

فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۭ ٩

در ستونهای کشیده و طولانی!