سوره التِّينِ

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيۡتُونِ ١

قسم به انجیر و زیتون [یا: قسم به سرزمین شام و بیت المقدّس‌]،

وَطُورِ سِينِينَ ٢

و سوگند به «طور سینین»،

وَهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٱلۡأَمِينِ ٣

و قسم به این شهر امن [= مکّه‌]،

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمٖ ٤

که ما انسان را در بهترین صورت و نظام آفریدیم،

ثُمَّ رَدَدۡنَٰهُ أَسۡفَلَ سَٰفِلِينَ ٥

سپس او را به پایین‌ترین مرحله بازگرداندیم،

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ فَلَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونٖ ٦

مگر کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌اند که برای آنها پاداشی تمام‌نشدنی است!

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعۡدُ بِٱلدِّينِ ٧

پس چه چیز سبب می‌شود که بعد از این همه (دلایل روشن) روز جزا را انکار کنی؟!

أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِأَحۡكَمِ ٱلۡحَٰكِمِينَ ٨

آیا خداوند بهترین حکم‌کنندگان نیست؟!