سفر کربلا

پس از مرگ معاویه، یزید به حاکم مدینه دستور داد به زور از امام بیعت بگیرد. امام نپذیرفت و در ۲۸ رجب با بیشتر خاندانش به سوی مکه رفت.

وصیت به برادرش محمد بن حنفیه: برای فساد و قدرت قیام نکردم، بلکه برای اصلاح امت جدم و امر به معروف و نهی از منکر.

امام در مکه می‌ماند. شیعیان کوفه نامه‌های دعوت می‌نویسند؛ نخستین نامه در ۱۰ رمضان رسید و صدها نامه از پی آن آمد.

امام پسرعمویش مسلم بن عقیل را پیشاپیش به کوفه می‌فرستد.

امام از مکه به سوی کوفه حرکت می‌کند.

با تهدیدهای ابن زیاد، کوفیان پراکنده شدند. مسلم بن عقیل دستگیر و بر بام قصر به شهادت رسید.

حر بن یزید ریاحی با هزار سوار راه را می‌بندد؛ امام به سپاهیان و اسبانشان آب می‌دهد.

امام به کربلا می‌رسد. فردای آن عمر بن سعد با چهار هزار تن می‌آید؛ ابن زیاد جز بیعت با یزید چیزی نمی‌پذیرد.

اردوگاه از فرات جدا می‌شود؛ حضرت عباس با نبرد راه را می‌گشاید و آب می‌آورد.

امام یک شب برای نماز مهلت می‌خواهد و یارانش را از بیعت آزاد می‌کند؛ خاندان و یاران همه از رفتن سر باز می‌زنند.

امام با ۳۲ سوار و ۴۰ پیاده در برابر سپاه می‌ایستد. حر به او می‌پیوندد. نخست یاران، سپس مردان بنی‌هاشم که نخستینشان علی‌اکبر بود، و حضرت عباس به شهادت می‌رسند؛ سپس خود امام.

مردانی از بنی‌اسد حدود هفتاد و دو شهید را همان‌جا که افتاده بودند به خاک می‌سپارند.

زنان و کودکان و امام سجادِ بیمار را به اسیری وارد کوفه می‌کنند.

خطبه حضرت زینب برای مردم کوفه.

در برابر طعنه ابن زیاد می‌گوید: جز زیبایی ندیدم. و امام سجاد را از کشته شدن حفظ می‌کند.

خطبه حضرت زینب در مجلس یزید.

امام سجاد خود و پدر و جدش را معرفی می‌کند و به مردم می‌گوید پدرش شورشی نبود، بلکه برای حق قیام کرد.

جابر بن عبدالله انصاری در روز چهلم نخستین زائر قبر است؛ به نقل لهوف، خاندانِ بازگشته نیز به زیارت آمدند.