روز ۴

درس

1. معاویه از پذیرش او سر باز زد و به عراق لشکر کشید (الارشاد؛ الفتوح ابن اعثم). در ساباط نزدیک مدائن، چون امام از اینکه وحدت بهتر از تفرقه است سخن گفت، برخی از اردوگاه خودش او را کافر خواندند، خیمه‌اش را غارت کردند و بسیاری از یاری‌اش دست کشیدند (الارشاد 2:11).
2. معاویه به عبیدالله بن عباس، فرماندهٔ مقدمهٔ امام، نامه نوشت و به او مال و مقام وعده داد، و عبیدالله شبانه با دو سوم سپاه به معاویه پیوست؛ رؤسای قبایل عراقی نیز به معاویه نامه نوشتند و پشتیبانی خود را عرضه کردند (الارشاد؛ انساب الاشراف بلاذری). شیخ مفید سپاه امام را آمیزه‌ای از شیعیان او و پدرش، خوارجی که تنها برای جنگ با معاویه شور داشتند، غنیمت‌جویان، دو دلان و قبایلی که تنها از رؤسای خود پیروی می‌کردند می‌داند (الارشاد).
3. معاویه برگه‌ای سفید و مهرشده در پایین فرستاد تا امام شرایط خود را بنویسد. او نوشت که حکومت را بدین شرط واگذار می‌کند که معاویه به کتاب خدا و سیرهٔ پیامبر عمل کند؛ جانشینی تعیین نکند و کار پس از او به شورای مسلمانان واگذار شود؛ جان و مال و فرزندان مردم در همه‌جا در امان باشد؛ و نه آشکارا و نه پنهان بر ضد حسن توطئه نکند و هیچ‌یک از یارانش را تهدید نکند (انساب الاشراف بلاذری؛ تاریخ تحلیلی اسلام شهیدی). این پیمان در 41 هجری امضا شد، به گفتهٔ مسعودی در ربیع الاول (مروج الذهب) و به گفتهٔ ذهبی در جمادی الثانی (تاریخ الاسلام).

پرسش‌ها

درس بعد

پرسش‌ها را هوش مصنوعی از نکات درس نوشته و هر پاسخ با نکته‌اش سنجیده شده است.